Her manzarası yüreğime bir acıyı
işleyen Diyarbakır için…



Bir kentin hep acıya çıkan
sokaklarında yürüyorum
hiç bir şey düşünmeden
gözlerimi kısarak
bakıyorum çocuklara

acı gülüşlü bebeklere
hiçbir şey düşünmeden

gün yirmidört saat çalışan
yorgun gülüşlü analara bakıyorum
yüzlerinde çizgiler bin yıllık

yanık yemek kokuları
karışıyor kömür kokusuna
bağırsam
sokak sonu evinde işitilir
bir evin penceresi
diğerinin balkonuna açılır
küfür
bu kentin diğer adıdır
çocuklar küfürle yetişir

yorgun ve kızgın bir adam
küfreder karısına bir gece

acıya çıkan sokaklarda
sarısız güneşler doğar

gözyaşları silinmemiş
çocuklar gördüm köşebaşlarında
ellerinde peynir-ekmek
ellerinde salçalı ekmek

güneşe bakmayan
kadınlar gördüm
ışığa açılmayan perdelere sarılmış

ve acıya çıkan sokaklarında
yürüdüm bu kentin
yaşamın anlamını
anlamsızlığında arayarak

çıkarıp saatimi kolumdan
zamanın bilinmeyen
kesitine atıyorum
kurtulup bu lüks zaman kavramından
zamansızca yürüyorum

saçlarımı bile unutarak…

birsen.