Temmuz akşamlarının büyüsünde insanlar
Çözümleri olmayan bilmece yalnızlığım
Karanlıklar içinde hissedilen o anlar
Büyüdükçe büyüyor her gece yalnızlığım
Yorgun yüreğe acı verdikçe heyecanlar

Elimde olmayınca İsa’nın kutsal tası
Gurbet, hasret çekene cehennemi diyardır
Gözlerimin önünde zor bir yol haritası
Yâre varan yolların sonunda bir yar vardır
Benim gibi boynunu büker gecesefası

Sessizlik kaplayınca sahili boydan boya
Dalganın suskunluğu yüreğimi yakıyor
Kuru kuru ağlarken gözlerim doya doya
Derin karanlık beni kendisine çekiyor
Uyku basar ruhuma dalgayı saya saya

Yorgun kalbime dilin attığı yağlı kurşun
Kırılan bir yüreği paramparça eden söz
Orman yangınlarında alazlanmış bir kuşun
Kanatlarını yaktı hasret denilen bir köz
Mümkünatı yok imiş yangından kurtuluşun

Karadeniz ufkunda kızıl bir gün batımı
Talarken gözlerimi, ruhuma efkâr basar.
Selam-sabahı kesen yardan irtibatımı
Sağlayan seher yeli kulağıma fısıldar,
Cananın yüreğinde yaşanan vefatımı.

11.07.2024/Samsun

İbrahim COŞAR