Çekiyorum
Sessizliğini
Sürme diye
Kapaklarıma
Göz pınarlarımı
Ansızın üyarınca

Beni, sana uğratan
Ne vardı ki
Onca raylarda, çizgilerinde
Budak kavuk aralarında
Kenar paylarından
İç dış açılarında
Bükeylerinde

Onca
Diyorum
Kendi kendime
Hangi bağ, ortay
Hangi optik, alan


Öyle
Boyutsuz
Öyle dar ve
Yokluk
Vakitsiz

Öylece hafi
Öylece izlerinin gölgesi
Sisi, isi, nefesi
İzlerinin sarkıtları, dikitleri
Tozları, tuzları
Dumanları, tepeleri

Bir boşluktan yankılanır gibi
Bir vadiden tüter gibi
Bir kıvılcımdan tutuşur
Aralar gibi
Bir camdan çizilir
Bir taştan aşınır
Bir kumdan
Süzülür…

Sonrası sessiz
Dalgalar
Ruzgar
Sessiz bağrımda umman

Sana uzanıyor gene
Yüreğimin askısından
Yakası, düğmeleri
Ceperleri, cekirdekleri
Sınırları limitsiz
Sana uzanırcasına
Gecenin alacasında
Şafak arifesi

Sana uzanıyor
Son durağa doğru, adımlarda
Duvarları aşındırışlarda
Eşiklerinde dalışlarda
Çırpınan kırık kanatlarla
Okumalarım öylece

Çekerken
İz düşümlerini
Habersiz, artsız
Bakışlarının haritası
Sancılı akışlarında

Bir damladan
Koparıyorum
Beni, sana çeken manyetik
Zıt kutuplardan
Derin kimyandan yanışlarda
Onca imkansız
Her seferden
Eritirken çözünürlüğünü
Kalp çökelen atışlardâ


Tutunamayıp oklarından
Kirpiklerimden
Çukurundan ve
Taşıp
Süzülürken tutup
Yakalıyorum
Avlanan yaşlarla
Beni, sana götüren
Yokluğunda

Çarparken
Atışında
Yağışından
Sesinin sesi….