0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
525
Okunma
Susuyorum artık derinden,
sessizliğin en ağır yerinden.
Dudaklarım titriyor usulca,
adı konmamış bir sızıyla.
Bir hıçkırık bu yaşam,
verilip de geri alınmayan.
İçimde büyüyen bir eksiklik,
her geçen gün biraz daha ağır.
Bir hazan yaprağı gibi
sararıp düşüyorum dalımdan.
Rüzgârın bile dönüp bakmadığı
bir yalnızlık bu.
Göç halinde kırlangıçlar,
bulut bulut gökyüzü.
Hicran mıdır yalnızlığa
güz geceleri?
Yiğit Metin SEVİNDİK
