Nerden başlasamların çıkmaz sokağı
Nasıl anlatsamların lal olmuş gevezeliği bu şiir

Türlü türlüsü var içinde hüznün
Cümleler koşar adım iç dökmeye
Kahır olup çökmüş yüreğe her bir dert
Gücüm yetmez içimi içimden sökmeye

İs çökmüş mutluluğunu özlediğim her anıma
Ellerimi bırak dilim kararır oldu dokunmak istediğimde
Bir çığlık var avazı çıkana kadar sessiz
bir batış her seferinde dalabildiğince dipsiz
Ve gözyaşlarımın sağanağında hastalanmış
takvimlerin hüzün günleri
Kuru ayaz gönül bağımda
Baharlara hasret güzün gülleri

Hıçkırarak ağlasam puslu gözlerimin ardında
Mendilleri yakar gözyaşlarım her daim nöbette
Titrer haykırışım sancılanır
kıvranır da kıvranır
Yaşlanmaz dert dediğin bende
yıllanır da yıllanır

Nefesini tuttukça
Boğuluyor her anı mutluluğa hasret dünlerim
Uykular celladı idam sehpasına asılı düşlerim
Düşürmüşüm aslını bir yerde izi kalmamış hiç
Yüzde hep sahte
Aslına nankörlük eder gülüşlerim

Sessizce çekip gidiyorum şimdi kendimden
Dönüp bakasım kör kabus olmuş dünlere
Oturup ağlayasım var aslında
Gülüşüme haciz koymuş günlere
Buz kesiyor nefesim
Andıkça saplanır yüreğime bir hüzün
yutkunamam desem de
Yutkunarak üşürüm
Yalan olup gidiyorum işte
İçime dert olup gömüldü
Sarıp sarmalayamadığım

Gülüşüm...