0
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
426
Okunma
İçime çektiğim gri bir sokak lambasıydı
Düşlerin kemikleştiği saatlerde.
Kahverengi bir gökyüzü vardı,
Kapısız evlerin başucunda bekleyen.
Masumiyerler, sisli ufuklarda kaybolmuştu,
Sesler kadar yabancıydı aynalar.
Sokaklar, kireçle sıvanmış bir yalnızlık
Ve karanlık, nadasa bırakılmış bir çığlık.
Bir mezar taşı kadar hatırlıydı
Adımların yankısı;
Kırılmış camlar, kan kokan bir sabahı
Sürüklerken peşinden.
Şehir kördüğüm, şehir kaosun kucağında,
Saklandım, saklandım ki kimse bilmesin.
Dilin altına gizlenen kelimelerle ağladım,
İçime döktüğüm bir kar gibiydi sırlarım.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
