Ben seni öyle doyasıya sevdim ki;
Bir güneştin içime doğdun,
Bir yağmurdun yüreğime savruldun.
Öyle ki bir rüzgar oldun,
Benim sokağımdan geçip kayboldun.
Gel de sil yüreğime dökülen gözyaşı yağmurunu,
O kadar güzelliğin ardından sende buldum ahuyu.
Yokluğun kuru değil hep vaad ediyor bir umudu,
Yanımda olmanı düşünemiyorum,
Bir bilsen uzaktan verdiğin huzuru.
Bak ağlıyor dünya!
Sensiz bir gün daha,
Yağmur derler ona.
Bilirim ben yüreğimde,
Yağmur değildir o.
Bak ağlıyor dünya,
Eşlik ediyor bana.
Akasyalar baharı getirir,
Denizler dalgaları bulur.
Yağmurlar bulutlara tutunur,
Ağaçlar toprağa bağlıdır.
Ben ise ne olduğumu hiç bulamadım.
Bir kuş muydum dalında?
Bir gölge mıydım gecende?
Tek bildiğim sana ait olduğumdur.
Yüreğimi sakladım bir süre,
Fark edilmesin diye gizledim.
Bazen düşündüm durdum,
Biz birbirimizi tamamlamaya yeter miydik?
Gök ağlar, yağmur olur.
Yürek ağlar, geçmiş olur.
Sen ağlarsan benim halim yaman olur.
Benim yüreğim bir başka, senin gözyaşında son bulur.
Fazla ağlama gözlerin âmâ olur,
Kış sabahı üşürken o gözler belki bana yorgan olur.