Ruhlar âleminde bir söz vermiştik,
Dünyada en üstün biz gövermiştik.

Fıtrat üzre doğup arza renk kattık,
Çok sürmedi bozup doğalı attık.

Dengesizlik vurdu herbirimizi,
Sırayla yitirdik pür dirimizi.

Akrabaydık güya akrebe döndük,
Nefsimize uyup şeytana bindik.

Yer bize dar geldi hacmine rağmen,
Hava, kara, suda döndü her dümen.

Çekip de kısaldık ömürden boydan,
Medet umup hayır görmedik soydan.

Yine de hamaset hep canlı kaldı,
Ne kadar yusak da el kanlı kaldı.

Tabiatı taciz sanki sonumuz,
Yok ki bozulmayan sağlam konumuz.

Hilkat ile ahlak aynı köktendir,
Fesat, huya şerri eklemektendir.

Kurum, kuruluşlar güven vermiyor,
Fitneyi hiç kimse artık yermiyor.

Alışkanlık yaptı nice suç, günah,
Tuhaf olmaz gayrı duyarsak bin ah.

Bakışlar boş, donuk; manzaralar flu,
Bugünün insanı çıkarın kulu.

Böyle mi sürecek, peki ya öte?
Cennet mi ateş mi gözlerde tüte?

Kalmış mı acaba işlenmeyen suç?
Sahiden normal mi pislik iki uç?

Elbet aramızda halis, muhlis var,
Korkan korkar; demez burda polis var.

Aklı bilgilerle besledik belki,
Mideyi doyurmak her şeyden ilki.

Karnı tok her şeyi bilenler geldi,
Bunlar hissiz, kalpsiz; hısmına eldi.

Varlık içre yokluk hayatı sardı,
Üç beş vicdanlıya yeryüzü dardı.

Niye eksik değil kem bedduamız?
Müsterih olmaktır en son duamız.

(HAS)