Ey Şehir
Sensiz geçen gece amedde isyan var.
Diclede soğuk akar sular.
Ön gözlü köprü mahzun , yaslı
Kırklar dağı puslu dumanlı
Hasrettinden Prangalarım eskidi.
Ocakta sessiz bir çığlık yankılandı Şehitliğinde
Amedde derin bir hüzün yaşanmakta .
Kirli eller pusu da şehitler var şehitlikte
Halkıma Sakarya’dan uzanan sımsıcak bir el
Herkesin Gaffar baba dediği halkımın evladı
Oysa ne çok sevdim seni bir bilebilsen .
Bilmedigin bir dilde sana sesleniyorum.
Ey şehir ez jite pir hezdikim.
Bir rüyaydı seni sevmek.
Zozan buza tuttuldu sustu kelimeler
Gökyüzüm üşümüş beyaz bulutlara sarılmış.
Sığındıkları dallardan göç ediyor sığırcıklar
Zerzevana adını tırnaklarımı kanatarak kazıdım .
Yokluğunda sessizliğe büründü bu şehir
Diyarbakır bir rüyaydı seni sevmek .
Puslu bir ocak akşamı sessiz bir çığlık yankılandı.
Şehrimin sokaklarında bir adam düştü
Bir Gaffar bin Ali Gaffar’a dönüştü şehrimde E.Balta