ben gittim aslında kendimden
şimdi bomboş ev
oysa anılarla biz ne çok kalabalıktık
eve sığmaz
taşardık pencerelerden
nasıl götürdün hepsini birden
yalnız beni götürmedin
düştüm mü yoksa yüreğinden
şimdi akşam grubu
boyun bükmüş bir bakış
gece yarıları mavilikler esiyor denizden
dalgalarda
boğulurken çırpınan küçük bir gölge
karanlığa sığınmış
kendini arıyor o gözlerinden

gittiğinde
yanağımda bulamadım dudak izlerini
biliyorum sen gittin
bir anne gitti
ömrümün yol arkadaşı
canımdan sevgilim gitmiş
anladım ki
yangınlarla kalbim gitmiş bedenden
giden gidene hayatımdan
konu komşu gitmiş sıra sıra evlerden
herkes gitmiş kendi içinden
o özlenen
eve geç kalma diyen sözler gitmiş
kapı eşiği yas içinde şimdi
kime hoşgeldin desin
her yan mutluymuş mavi gözlerinden
kapı gıcırtısı şimdi beni karşılayan
gece sancıları tutuyor
akşam karanlığı peşinden

gittiğinde
evin renkleri de gitti
duvarlarda yankı bulmuyor şarkıların
yarım kaldı mutlu kadehler
mum ışıklarıyla şimdi simsiyah her yan
giderken
el havlusunda kalmış ellerin
sıcaklığın değiyor
kurularken ellerime
sonra yüzüme
gözlerime bakıyorsun bir an
elimde kalıyor havlu
gözler buğulu

şu sabah güneşi çok meraklı
resimlerine geliyor ışıklarıyla
bak diyor
gör diyor
bir demet gülle
koş diyor
tut elinden
geri getir kalbine
kuşlar konsun yeniden evin bahçesine
ve ekliyor
sen aşıksın o mavi gözlerine..

hilmi arsoy - tekirdağ 27.5.24