gün ardında
renkli şişede akşam
mantar kapağı açık bir kadehi dolu
beyaz kağıtta kurşun kalem ve yorgun mısralar
kalem ucunda son ışıkları gölgelerin
oturmuş yazıyorum
duydum ki unutmuşsun
sana bakan gözleri
ne güzel mutlu edici
kutlarım mert yüreği
asıl kabahat seni seven gönülde
böylesine derin böylesine sevda ile sevmeyecekti
demek yanılmış gönül kendi içinde kendine
aslında kanmıştı gülüşlerine

şimdi biraz daha yorgun kalbim
biraz daha uzak diyarlarda
biraz daha sükut içinde
İlk vurulunca anlayamazmış insan
anlamadım bende
ve sonra inanamadım olanlara
meğerse vurulurmuş insan sevgi mavzerinden
kınamayın
bir ben miyim sevda da yüreğine yenilen

şehir küskün şimdi kendi karanlığında
en uzun geceleri sana veriyorum bedelsiz
bana kalsın sakin sessiz gökyüzü
ömür denizinde dev dalgalar arasında
boğulmasın yüzme bilmeyen yüreğim

halbuki aşklar artar çoğalır
vedası olmaz diye bilirim
ben buradayım giden gitmiş zaten içinden
şimdi güneş serin bir bardak su daha derin
bilemedim
tek kişilikmiş hayat yolu
anlamalısın dokunacak sana
bazı şeyler sonradan
sıcaklığı kalmamış üşüdüm dudağından ..

hilmi arsoy - tekirdağ 31.3.26