En çok böyle gecelerde ağladım ben
sisli, karanlık ve sessiz...
Hep böyle gecelerde alkollü araba kullandım
ölüm küçük bir şakaydı, sevda mesnetsiz bir yalan
yavru kediler kadar öksüz ve ıslaktım.
Hep böyle gecelerde sordum kendime
“çivilenmiş gözlerini sökerken sabahın hengamesi
acaba benim gibi
kaç kişinin daha ellerinde erir çiğ tanesi” diye
ve hep cevapsız kaldım.

Böyle gecelerde bütün suçlarımı kabul edip
başımı eğmeden önüme
dimdik, mağrur bir mahkum gibi yürüdüm ölüme
yine böyle gecelerde ertelendi infazım
ve taammüden sevdalanmaktan
müebbede çevrildi yazım.

Yorgun bir kelebeğin kanatları kadar
bitkinken göz kapaklarım
böyle gecelerde
bir kez bile yummadım gözlerimi
bir an bile uyumadım.

Şimdi yine böyle bir gecede
tüm dileklerimi doğramak için
bu bileklerimi doğramak için
tüm şiirlerimi kör bıçak gibi biliyorum.
Kan kaybından olmasa bile
en azından
kahrımdan ölmeyi diliyorum.