Kalemin karası


Herkes yazar hikayesini beyaz sayfalara
Elinde tuttuğu gönül kalemiyle

Akan mürekkep başkaları okusun diye dökülür
Damla damla

Sirayet eder dantel misali tualin gözeneklerine
Nakış nakış

Derinlerde bir yerlerde saklı duran hikayeler
Çıkar gün yüzüne,
Sürüne, sürüne

Ve dökülür inciler bir coğrafyadan bilinmez bir ücraya
Tane, tane

Kimi geceden de siyah Kimi utandırır beyazı
Ak mı ak


Herkes anlatır hikayesini beyaz sayfalara
Ağlar kalem ...
Göz pınarları ıslatır mısraları
An olur güler sayfalar
Ahenkle raks eder cümleler

Deli aşkların kuyruğuna takılmış sevgiler coşar
Birden hava bozar, vurur eylüle...
Vurur zalim kalem darbeleriyle
İsyanın ve sitemin sebebi,
Yegane müsebbibi, Ay yüzlü bir güzelin
Handesine hasret duyulan özlemidir



Yazar kalem devam eder anlatmaya
İhaneti ve sadakati
Meziyeti ve asaleti
Kasvetli cümlelerin ardına saklanmış
Gün yüzüne çıkmamış sırları
Acıyı... Ahları ...Duaları ve bedduaları
Aktıkça akar mürekkebin karası
Yine de merhem olmaz
Olmaz ... bu gönül yarası


İşi bu
Yazmak olsa gerek gönülden sızanları
Kara borsaya düşen mutlulukları
Uhdeleri, ulaşılmaz hayalleri
Şehirleri, sokakları Ve İnsanları
Bombalar altında can veren masumları
Riyakar iki yüzlü piçleri...
Hırsızları ve fahişeleri...
Yazdıkça dağılıyor mürekkebin karası
Yüzüne dost hain çiyanları


Herkes yazar dünyasını
kalemin karasıyla beyaz sayfalara
Her zaman suçludur başkaları
Kimse konduramaz kendine
Puslu havayı ve leş kokularını
Hepimiz günahsız ve mazlum
Lanet olsun dilsiz şeytana
Lanet olsun kanla beslenen zalime


Herkes yazar hikayesini beyaz sayfalara
Yazar...kalem, karadan da karayı
İşin aslı, tutan eldedir vebali
Doğruyu Süslü yalanları
Ağzından çıkan her cümleyi
Taşır boynunda ağır vebali
Şahididir insanın Kalemin karası



Selçuk Korkmaz 17/03/2024