Göremez olmuşum Leyla ben seni,
Her büyük sevdanın varmış bedeli,
Bitmiyor gönlümün pek çok kederi!
Leylasız Mecnunum olmuşum deli!

Siz hiç bakmayın benim aşk şiirleri yazdığıma! Ben aslında çölü olmayan diyarlar da dolaşan bir seyyahım. Leylası olmayan bir garip Mecnunum!..

Ortaokul talebesi iken edebiyat hocamın etkisiyle şiir yazmaya başladım. Edebiyat hocam her fırsatta Karacaoğlan şiirler okuduğu zaman çok duygulanırdım, etkilenirdim. Hatırımda kaldığı kadarıyla okuduğu şiirden bir dörtlük: “ Çeşme başında bir kıza rastladım / O kız bana emmi dedi neyleyim / Sakal seni cımbız ile yolayım / O kız bana emmi dedi neyleyim?”

Çok İçli, hisli duygulu, etkili şiirler okuduğum için edebiyat öğretmenim bayramlar da, törenler de hep şiir okuma görevini bana veriyordu. Her seferinde bana:” Nazım Taştan, sen ileri de çok iyi bir şair olacaksın diyordu. Beni şiir yazmaya hep teşvik ediyordu!..

Edebiyat öğretmenimin sözler kulağıma küpe oldu sanırım. Şiir yazma ya başladım. Şiir yazmaktan hiçbir zaman bıkıp usanmıyordum. Zamanla şiir yazmak bende bir tutku haline gelmişti. Şiir sevdası yakamı bırakmıyor. Şiir yazma tutkum, yaşama sevincim,hayat kaynağım olmuştu.

Beni asıl etkileyen Üstat Necip Fazıl oldu:” Şehadet parmağıdır göğe doğru minare / Her bakışta o mana / Öleceğiz ne çare?” Diyen Üstadı tanımasaydım şair, yazar olmazdım. Necip Fazıl Kısakürekle tanışınca şiir sevgim doruk noktasına ulaştı. Üstat gibi olmak istedim hep. Türkiye’yi bir baştan öbür başa dolaşıp dizi konferanslar vermek, paneller, oturumlar düzenlemek çok hoş ve muhteşem olurdu diyordum kendi kendime. Her an, her saat kafamı meşgul eden tek konu yazmak, hep yazmak, daha iyisini, daha da güzelini yazmak şiir benim en büyük tutkum oldu!..

NAZIM TAŞTAN