olmadı bu güne kadar,
biraz da beceremedim,
açık bir itiraftır;
tükenen her aşkta,suçlu bir yanım!

ya olduğundan fazla yüklendim,
ya hakettiğimden fazlaca nazlandım,
belkide bir ironiye saplandım
olmadımı yalnızlığım da benimde payım

genelde kandım peri peykerlere
kanatları var sandım çıkarır aşk miraçlarına
ne zalımmış meğer insanlar diğerlerine
zamanında bende yaptım,ahını aldım

kolay değil böyle istifra etmek,
titreyen her parmakla genizden yutkunmak
acı verir insana acımasızca çevrilmek,
ne diyim levhi mahfuza, amin.mürekkebi sen sandım!

aşık oldum kendi kendime,
gönlümdeki o mükemmel eşsiz tasvire,
arada bir sana sarılıp yalandan sensin diye,
avunayım derken beni,camiden attın

kılıcımı çıkardım ücra köşede
çok kanım aktı bin bir şişede
yine de tövbe edip farkımız ’adem’ diye
senin yerine kendime; acıdan kanamış çardaklar yaptım!

ısındım şimdi ateşinle yok yere soyunarak
geçmiş zaman,bitmiş sevdan,gülüşünde utanarak
karıştırdım eski közleri avuçlarımda savurarak
bir ölüden farksızdın,tozlarını dağıttım,hakkın olan yerlere saçtım!

işte sendede bendede bitti,
birikmiş diyetler buhar oluştu gitti,
acıtmaktan çok canım yanmıştı,bildi
ve artık özerk bir bilinçle beni göğsünde emzirir