Aşk Armağandır

Aşk, mukaddes bir armağandır,
Hakk’tan kula, kuldan Hakk’a akan.
Sır kıldı beşer aklına,
“Beni kendinde ara,” dedi Rahmân.
Sıfat giydirdi, remizle süsledi,
Aşkı emanet eyledi cana.
“Bul!” dedi…

Kul baktı özüne, gördü O’nu aynada.
Tecellî etti nur,
Dedi: “Sen!”
Kul benliğinden sıyrılınca,
Dedi: “Ben!”

Büründü surete, “Yunus” diye çağrıldı,
Şems, Şems’te eridi; Mevlâna doğdu.

Aşkı ikram etti,
“Ben” dedi, “Bende yok ol.”
“Beni istersen, aşk ile ara,” dedi,
“Yan!” dedi; ateşi sundu.
“Yak!” dedi; sırrı sırra kattı.
“Gel!” dedi:
“Kim olursan ol, yine gel…”
Tövbeni al da gel,
Yanarak gel, aşkla gel.
Aşkın bâdesiyle mest ol,
Sır ol da gel.

Aynada kendi sırrını gördü kul,
Dedi:
“Aşka bürün, benlikten çık,
Gel… Ben ol!”
Ve aşkı armağan etti beşeriyete,
Sırdan libas giydirdi.
Dedi ki:
“Aşka bürün de gör…”