Koptuk

Öyle şeylerden koptuk ki...
Nereden başlamalı, nasıl anlatmalı?
Önce içimizden koptuk;
Anneden, babadan, evlattan, eşten koptuk.
Dosttan, aileden, o sıcak sohbetten...
Kısacası; fark etmeden, ince ince koptuk.

Ve bir de baktık ki; kendimizden koptuk.
Doğadan, ovadan, yayladan, dereden,
Otlaklardan, meradan, beslediğimiz hayvandan...
Koyunların meleşmesinden, köpeklerin havlamasından,
Kedilerin miyavlamasından rahatsız olduk;
Doğal yaşamın kalbinden koptuk.

Anneyi babayı kapı dışarı atıp,
Hayvanları baş köşeye, odamıza kadar soktuk.
Vahşi ormandan, kurttan, aslandan, ayıdan,
Yılandan, çıyandan, börtü böcekten...
Alayından koptuk.
Ayıdan koptuk "ayı" olduk, yılandan koptuk "yılan"...
Akrepten koptuk, akrep olduk.
Kısacası o güzelim fıtrattan koptuk;
Hayvanlaştıkça hayvandan koptuk.

Anlayış bitti, hoşgörü bitti;
Kurt kuzuya dost oldu, biz birbirimize düşman.
"Doğa" diye çıktık yola, yakıp yıktık;
Yedik, içtik, her yanı çöp yığınına döndürdük.
"Deniz" dedik, kutuplara kadar kirlettik;
O güzelim mavilikler yer yer leş yuvasına döndü.
Binbir canlı, "insan" denen o vahşi yaratıktan
Korkuyla merhamet dilenir oldu.
"Modernlik" dedik, beton yığınlarına gömüldük;
Yuva niyetine ruhsuz binalara doluştuk.
Rahat edeceğiz diye kaloriferli evlerde buza döndük;
O güzelim sobanın sıcaklığından,
Etrafında toplanıp edilen o samimi muhabbetten koptuk.

Canlı canlı mezarlara gömüldük.
Gönüllerimiz körleşti,
Tanımaz olduk kapı komşumuzu.
Paylaşmayı unuttuk, görmezden geldik;
Komşusu açken tok yatmayı hüner sandık.
Merhametten koptuk, Allah ile bağımızı kopardık;
Kendi ellerimizle sahte tanrılar edindik.
Servete bel bağladık hiç ölmeyecek gibi,
Haksızlıklara göz yumup, başkalarının neşesini çaldık;
Mutsuzluklar üzerine "mutluluk" kurduk.
Huzurla kavgayı harmanladık,
Yeni bir yaşam tarzı seçtik;
Koskoca dünya yetmedi insana...
Oysa; üç metre kefen, bir avuç toprak
Geliverdi hakkımızdan.

Ne acayip bir duruma düştük;
Birbirimizin başına üşüştük.
Yoktan yere darıldık, küstük;
Helal harama karıştı, kötülüğe alıştık.
Değerler altüst oldu, fıtratımız karıştı;
Menfaat uğruna, karnımız tokken bile savaştık.
Koptuk insanlıktan, insan olmaktan...

Yaratılandan da koptuk, Yaratan’dan da.
Ne zaman böyle olduk, nasıl bu hale geldik?
Şaştım bu işe;
İnsanlıktan çıktık da, ne ara bu kadar vahşileştik?