Yüreğimden yüreğine kuşlar uçurdum
Gök’yüzünü boyadılar hasret rengine
Ne yeşiline, ne maviye
Tutulduğum gözlerinin rengine

Selamlar yolladım yüreğimden yüreğine
Afedersin özlemlerimde karışmış telgrafın teline
Ne yapayım özlemek bu,
dokunmak ne demek ?
Özlüyorum biçare hep
Sen’sizce yani..
Öylece işte!

Engel olamıyorum ki düşüncelerime
Gelmiyor elimden hiç bi’şey
Kızıyorsun belki ama
özlüyorum işte...
Senden bihaber, çaresizce...
Umarsızca yani..
Öylece..

Kimseyi sevemeyen şu yüreğini
Sözde kapatmışsın ya kapılarını
Mühürlemişsin işte!
Girmek mi kalbine,
ne mümkün,
Ya da gitmek mi senden sessizce..?

Benim bir hayalim olmadı senden
Acınası hayallerimin içinde
Hayal/etmeyi bile sevdiğimdin belkide
Çıkmasa da gecem gündüze
Yandığım aydınlık gözlerindi belkide

Sus sakın ses etme kimse bilmesin
Saklarım seni kimse görmesin
Kusuruma da ne olur bakma
Ne bunlar şiir, ne de ben şairim
Bak ne bir söz var ne de kafiye
Her ne kadar elimden gelmeyip
Dilimden dökülmesede
En çok hayal/ettiğim şeyle başladım
Hayallerimin incinmesine
Acınası hayallerimle hayal/etmeyi bile sevdiğim

Vur,
yıkılsın yüreğim acımaz!
Nasıl olsa alıştı bu kalp acılarla yaşlanmaya
Acıma!
öyle bakma bana,
Ömrüme musallat olanlar!
Her gecenin bir sabahı var ne de olsa
Kırdığın yerden kırılacaksın.
’’Evlâ leke fe evlâ’’