HAYAT

Bazen ağır gelir insana bu dünya ehli hâl,
Gönül daralır, nefes kesilir, başlar içte bir melâl.

Sanırsın ki yalnız sende akar hayatın ıssız ırmağı,
Göğe bakarsın; koca kubbe bile dert ortağı.

Ayak kesilir, dizler çözülür, çöker kalırsın yere,
Nice düşünceler gelir gider, uğrar gönül şehrine.

Aklın rüzgârı bir yana savurur seni,
Lâkin gönül “Dur!” der, Hak yoluna çağırır seni

Başlar o vakit içindeki gelgitler,
Gülene ağlar, ağlayana da gülersin; hâlin budur ey insan!

Ey beşer! Ey ağlayıp gülen mahlûk!
Nedir seni ağlatan, nedir gönlüne doğan bu yokluk?

Ne sahipsizsin ne de yalnız;
Zira Sahibin vardır — O ki seni kul eylemiş,bırakmaz yalnız .

Varsa derdin, bil ki Rabbin seni ince nakışlarla sınar,
Aşkla yoğurur, sevgiyle çağırır, lütfuyla bağrına sarar.

O hâlde sakın isyanla kirletme gönlünü,
Haktan gelen her şeyi koy başının üstüne, bil hikmetini.