Nasıl anlatsın dil, ne yazsın kalem,
Üç beş satıra sığdıramam seni.
Sende can buluyor sonsuz bir alem ,
Sensin hayat denizinin yelkeni.

Mehtabın yükünü denizler çeker,
Nûr-u ilâhîde bir deryâsın sen.
Ellerin aydınlık yarınlar eker,
Fecrin ufkundaki süreyyâsın sen.

Gül-i rânâ olur diken elinde,
İlmin burçlarında tüten kandilsin.
Ömr-ü şitâbın her bir bam telinde,
Kitapta mânâ, hatipte bir dilsin.

Hakkını ödeyemez hiç bir minnet,
Her güzellikte derin bir izin var.
Öğretmendir kıymet bilene cennet,
Her alkış sesinde senin yüzün var.

Sen kardelenlerin saçında şevkat,
Heyecanlı gözlerde bir öyküsün.
Bazen bir serenat, bazen bir sanat,
Sen karanlığa çekilen örtüsün.

Ey! sabır ilmeğinin son nakkaşı,
Ey! Emek çarkında gözümün feri.
Ey! Zafer duvarının kilit taşı,
Dolmaz öğretmenin gönülde yeri.

Sen şehit Aybüke, sen şehit Ömer,
Sen şerha şerha yazılan destansın.
Kanla çizilen hudut, şanlı bir ter,
Mustafa Kemal gibi kahramansın.

Söyle kimdir çağlar ardını ören,
Söyle kimdir çağlar ardını gören.
Bazen, Anne, baba, bazen bir yaren.
Öğretmen değil mi hesapsız seven.

Fatihin imanındaki asalet,
Mehmetçiğin göğsünde kudret sensin.
Müreffeh içindeyse bir memleket,
Temelinde yatan mücerret sensin.

Nerde kök salsa medeniyet bağı,
Orda cefâkâr öğretmenler vardır.
Öğretmenler ki bu kutlu sancağı,
Kıyamete dek taşıyacaklardır....

İbrahim Vedat ÇARPAR
(Vezin ustası)