Ey güzel bağ! Nerde öten bülbüller?
Uçup gittiler, amma gönüldeler.
İşte bizler tomurcuklanmış güller,
Açılınca o güller seni süsler.

Ey güzel bağ! Kimler geldi geçtiler?
Fatihler, Yavuzlar…şanlar verdiler,
Cihanda, gülistanlık yerdeydiler,
Senin için muratlara erdiler.

Ey güzel bağ! Kimdir sana bahçıvan?
O bizleriz, emaneti koruyan,
Seni gezmekle biter mi yayan,
Bilmem nerde sana göz koyan yılan?

Ey güzel bağ! Sen cihana sığmazsın,
Bizler sağ oldukça ebedî varsın,
Bütün gönüllere dolup taşarsın,
İmanlı milletim sosuz yaşasın.

Ey güzel bağ! Nedir göğe yükselen?
Kan renginde ay-yıldızla süzülen,
Sen sinemde canımdan çok sevilen,
Yakışır mı hiç bize sensiz ölen…

Sen büyüttün kollarında besledin,
Güzel vatan, Eşrefî’yi süsledin,
Sen Türklere imanla düğümlendin,
“O bülbüller yine ötecek, bilin.”

EKREM GÜRER (1979 ESKİŞEHİR)