CUMHURİYET
Yusuf Yılmaz
İşte ben!
Göğün Yüce maviligine doğru haykırmak istediyorum:
"Cumhuriyet ,Cumhuriyet,
En büyük hurriyet!"
Bir sevgi büyütüyorum, şuraçıkta,
Mor çiçekler gibi duruyor içimde.

Fakat orda biri vardı,
Somurtkan, dertli bir duruşu vardı.
Onu bütün güzelliklerden mahrum bıraktığımız için bize dargindı;
Her şeyden yüz çevirip,
Derdini içine gömmek ister gibi bir hali vardı;
Eriyordu,
Sanki kuruyan bir ırmaktı.
Yaklaştım yanına
--Ne o Kızgın mısın bana?
--Neden TC. tabelalarını indirdin?
’Ne mutlu Türkün demek suç mu?
Andımız kimi rahatsız etti?
Caminin hutbesinden kılıç sallarken
Hiç utanmadın mı?
’İki ayyaş’ öyle mi?
--- Evet haklısın
Fakat bu yarasalar gece saklanırlar,
Gündüz Atanın önünde diz çökerler.
Nice fesliler geldi geçti,
Nice meczuplar sevgi nişanesi büstlerini
kırmak istedi,
Baltanin sapları ellerinde kaldı.

Ben bugün ’cihan’ gibiysem
Göğün hür maviliğinde
Hürriyetin tadına variyorsam
Ve mutluysam
Ve bu zavallılara aldırmıyorsam
Bunu ’Cumhuriyet ’ e borçluyum.
Sen bana inanıyorsan
--- Hadi kalk ! Başını öne eğme !
Atiyi karanlık görerek
Azmi bırakma;
Yüce dileğe doğru yürü.
Türklüğü yükselt, yücelt ve yaşat ki
Dostlar sevinsin, duşmanlar kahrolsun.