Aylar var ki suskunum, kimseyle konuşmadım,
Konuştum da ne oldu, duyuldu mu feryadım?
Zihnim cebelleşirken amansız sızılarla,
Yine de dert anlattım yazdığım yazılarla.
Anlayanım olmadı, bu yüzden hep sessizdim,
Çünkü şunu anladım: aslında kimsesizdim.
Ağustos’ta kar yağdı, kırıldı tüm dallarım,
Kan ağlarken yüreğim yok oldu tüm dostlarım.
Hiç kimseye kızmadım, hiç kimseye küsmedim,
Kızmaya da hakkım yok, herkese haklı dedim.
Sadece bu hayatta, ben yalnız bana kızdım,
Bu yüzden de oturdum böyle bir şiir yazdım.

Dolan bir testi gibi, en son damlayla taştım,
Ve artık yeter dedim, kendimle hesaplaştım.
Pençeledi beynimi, pusa gömülen yadım,
Bir ben daha var ettim, konuşmaya başladım.

-Sen Ey Gafil Boztepe! Gelip geçen her günü,
Ziyan ettin gurbette, rezil ettin ömrünü.
Senelerce uyudun, uyanmayı bilmedin,
Çok defa sefer ettin hiç kendine gelmedin.
Gezdin ya gurbet eli, baştan başa taradın,
Ne kaybettin ne buldun ya da neyi aradın?
Bilir misin bunları, kendini tanır mısın?
Evet dersen bunlara, sahi inanır mısın?
Dön de bir bak geçmişe, ardında neler kalmış,
Harap olan şu hayat bak senden neler çalmış?
Onca kitap okudun, o kadar şiir yazdın,
Henüz hayatta iken, kendine mezar kazdın.
Benliğe düçar oldun, çok kişiyi kınadın,
Bazen bilginim dedin, insanları sınadın.
Hiçbir şey kazanmadın boş olan emelinden,
Maneviyatın çöktü, hem de en temelinden.
Nefsine yenik düştün, hiç doymadın lezzete,
Sözde sen bu akılla varacaktın izzete.

Bak sonunda ne oldu, baş aşağı çevrildin,
İçi boş kütük gibi, dağılarak devrildin.
Olmayan ilim ile boşa övündün durdun,
Başını taşa değil; taşı başına vurdun.
Her konuda fikrini gittin ortaya koydun,
Sen kendi ellerinle, kendi gözünü oydun.
Mecazi aşka düştün, sevgiyle doldun taştın,
Bu yolda çok ağladın, haddini fazla aştın.
Kendine doğru dedin, ve bunları savundun,
Yıllarca boş hayalle işte böyle avundun.
Hem hak, hem hakikatle kestin gönül bağını,
İçinde her hevesin oldu bir kor yığını.
Tutup ta atmazsın ruhundaki ezanı,
Hak ettin, sen suçlusun çek bakalım cezanı!
Gel vazgeç yanlışlardan, kimse ile didişme,
Hakktan ümidi kesme, sakın isyana düşme!
Heyhat! Sisli mazinden sana çıktı bunca gam,
Ey karanlık geceden daha uğursuz adam!…