İLK KADIN SENSİN
Şöyle yüreğime kıvrılda,
Dilim döndüğü kadar sana kendimden bahsedeyim,
Saçlarını ruhuma serpiştir ki,
Kokunla canlanıp,virane olayım,
Cenneti her ne kadar yaşıyor olsam da senle,
Sen yine de nefes ver ki ölmediğimi bileyim…

Senden sakladığım pek bir şey yok aslında,
Siyaha adanmış,siyahlı geceler yaşadım,
Karanlık gecelerde soğuk sokaklarda,
Ne yapsam düşmedi yakamdan bu kadersizliğim,
Yazın başıma kar yağdı söyleyemedim,
Dostum dediklerim puşt çıktı göremedim,
Adam dediklerim madam çıktı farkedemedim,
Kısacası demem o ki,
Senden önce ben hep kıştım…

Yalan yok tandığım ilk kadın sen değilsin,
Üşüyoruz diye el uzatanlar oldu inandım,
Edepten dedim korudum kadın dedim,
Sonrası mı sonrası zaten belli,
Türkçesi,
Ne kadar inandıysak o kadar yedik mermiyi…

Seni yaşadıktan sonra anladım,
Kadın bedenini değil yüreğini sunan,
Kadın gözleriyle konuşan,
Kadın varlığıyla Cenneti sunan,
Kadın adıyla şiir yazdıran…

Seni yaşadıktan sonra anladım,
Kadın herkesin yetişeceği çiçek değil,
Kardelen gibi güneşe sadık,
Berivan misali ölüme yakın,
Nazlıcan misali yüksek dağlarda,
Uzaklarda olan…


Uzun lafın kısası,
Seni yaşadıktan sonra anladım ki,
Tanıdığım ilk kadın Sensin…
Mehmet YETEK
03.09.2023/Reyhanlı