Sevgili şairim maalesef hepimiz öylesine acı ve öylesine karanlık bir dünyaya aççıyoruz ki gözlerimizi büyüklerimizin yaptığı hatalar ve kadına bakış açıları henüz anne karnına düşmeden çiziveriyor kaderimizi.

Bende (kaderi önceden çizilmiş) küçük bir köy evinin, gaz lambasının aydınlattığı karanlık bir odada, eşinin evinden çıkartılıp baba evine gönderilen gözü yaşlı bir annenin feryatları içinde dünya ya gelmişim.

Gelişime sevinen iki kişi var, biri annem, diğeri anneannem. Kız çocuğu olmam nedeniyle biraz buruklarmış ama yinede hiç düşünmeden beni bağırlarına basmışlar. Zamanla serpilip çok güzel bir bebek olmuşum.

Annemi “tarlaya geç geldin “ diye evden atan dedem, beni gördükten sonra tekrar, annemi ve beni alıp gitmiş ve esas çileli yaşamı başlamış annemin.
Ben kendimi bilmeye başladığımda, koyunların peşinde koşuyordum ve henüz 4 yaşımdaydım.

Dizelerinizi okuduğumda bunlar gelip oturdu dimağıma ve paylaşıverdim sayfanızda.

Ne yazık ki hala kaderimiz çok fazla değişmiş değil ve ne yazık ki bu kaderi değiştirmek için çok fazla çabalayan da yok.

Kaleminizi kutluyorum ve beni çocukluğuma götüren paylaşımınız için teşekkür ediyorum. Bundan sonra kadınlarımızın kaderlerinin değişmesini diliyor sevgilerimi gönderiyorum yüreğinize