bahar güneşi
ısı damlatırken yanan kuyruğundan
arıları bekleyen papatyaların
etrafında battaniye olduğu bozkırda
sürekli nöbet tutan
koca bir kayanın üstünde çivilendi sevdamız,
şımarık kertenkelelerin bakışları altında


ruhum tenimden süzülünce
kayadaki yosunun üzerine
ağzımdan çıkan beyaz kıvılcımlarımı bıraktım
şeker kıvamında.
bulamaç haline getirdim taşla ezip
adlarımızın ilk harflerini,
kına olarak işledim
nektarı damıtan minik avuçlarımıza.
yıkarken kınası kuruyan ellerimizi
dere kenarında tüm taşlar ve kayalar
sessizce ortak oldu bu sırra


ismini kazımadım ben
ne tarihe tanıklık eden ağaçlara ne de başka bir yere.
ince nakışlı gri tonlu yosunlarla kaplı
koca bir kayanın üstünde başladı sevdamız,
göbek bağımın dibine gömülü olduğu.
belki de sırf bu yüzdendir
taştan bir kalbinin olması
ve yüreğindeki savaşçı ruhun kükremesi


Seğmenoğlu (Osman Akçay)

-----
Bu şiir, Mahal Edebiyat Kültür Sanat Dergisi’nin Haziran 2023 sayısında yayınlanmıştır.