Desem ki..
Yine açıp kollarını..
Gecenin sabahı kucakladığı gibi
Sarıp sarmalasan ..

Yine eskisi gibi
İyi ki varsın
Olmazsa olmazım desen bana

Gerçeğin hayale dönüştüğü
Yerden sesleniyorum
Avuçlarımdan kum gibi akıyorum
Kızgın çöllere
Gözbebeklerimin kuruyan deresi yosun tuttu
Damladan eser yok

Giderek uzaklaşıyorum ufuk çizgisinden
Üzerimden yorgun yılların tozunu atarak

Nasıl..?
Ne zaman bu noktaya geldik bilemiyorum
Ama şu var ki;
sen bana çok geç kaldın..
Şimdi içtiğimiz kahve
Dizlerimde uyuduğun çimenler
Birlikte lokmamızı paylaştığımız kediler
Martılar
Sessiz ve boş sokaklar
hep ama hep geçmişe tanıklık ediyor

Oysa çok şey istemedim
Beni anlamanı
Ellerimden tutmanı
Bir çocuk gibi tertemiz sevmeni
İstedim


Beklemek ne zormuş
Tipkı senin beni beklediğin gibi.
Öyle ya seven sevdiğini bekler demiştin
Ama ihanet etmez dememiştin...
Ben seni dünyanın kurulduğu günden bu yana bekliyorum
Ama mülteci gönüllerden dönmedin
Beni bir türlü görmedin
Yapayalnız bıraktın

Alıştım zamanla yokluğuna
Gelmeyeceğini bile bile sevdim
İkimize de geç kaldın adam
Demiştim sana
birgün gidersem
Dönmem diye
Bekleme beni artık

Şimdi bağrına
Yakışanı bas
Biliyor musun
Yürek soğuyunca bir daha ısınmıyor