Gidiyorum,
ellerim cebimde,
ağzımda yarınların güzel olacağını anlatan,
sözleri yarım bir türkü,
ve her anından müthiş bir zevk aldığım,
dumanı ciğerlerimin en ücra hücrelerine kadar işleyen,
zıkkım bana eşlik ederken.
Gidiyorum,
siluetimi belli belirsiz aydınlatan,
karanlığa mahkum edilmiş kentin,
sokaklarında,
ve ne gariptir ki,
kalabalıkta,
yanlızım,
ben ve varoluşsal bana benzeyen,
benden habersiz,
umutsuz-mutsuz,
karanlığın her tonuna maruz,
bırakılarak,
gölgesinden korkan hale getirilmiş cesetler,
yanı başımda.
Yarınlar,
yarınların güzel olacağından habersiz.
Gidiyorum,
canım nereye isterse,
belki de,
son canım isterselerdir bunlar.
Kimileri gibi değilim,
hiç olmadım belki de,
hani derler ya,
"ayakta duracak halim yokken, hayatta kalma mecburiyetlerim var!"
benim mecburiyetlerim yok.
Beni herhangi bir mecburiyete,
mecbur edecek,
hiç birşeye de,
eyvallahım.
Gidiyorum,
nereye gider bu yol,
bilmesemde,
öylece,
sessiz sedasız ve bir o kadar umutlu,
ben gitsem de,
yarınlar güzel olacak.
Yarım kalmayacak türküler biliyorum.
_şairşizofren_