Yine içimden ağlamak geldi
Nolur beni kendime götürün
Bir çocuk gibi içimi çeke çeke
En kuytu yerlerde ağlamalıyım
O zaman derdimi anlatırım
Duy Sevgili

Zamanla kararttılar gözlerimi
İçime atmaktan çok yoruldum
Susmayı öğrettiler sadece
Bir de emirlerle soluklanmayı
Ağır sınavlara tutuldum
N’olur beni kendime götürün
Bir çocuk gibi içimi çeke çeke
En kuytu yerlerde ağlamalıyım
O zaman derdimi anlatırım
Duy Sevgili

Şimdi bir hazan vaktindeyim
Halaz [1] gibi dökülmüş
Rüzgârlarda savrulmuşum
İçimi çeke çeke
Kuytu yerlerde ağlarım
Duy Sevgili

Gönül Kâbe’me saldırıyor fil orduları
Gönder ebabillerini Ey Sevgili
Belki güle ulaşmam yakın
Diken yarası ellerim semada
Duy Sevgili

28.03.2023 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
[email protected]

[1] halaz: sonbaharda sararmış yere düşmüş yapraklar [Ermenek yöresinde söylenen bir sözcük]