Hasretine kar döküyor şehrin beyaz beyaz
Mercan mavisi gözlerin fotoğraflarda ışıl ışıl
Gel diyorum yüreğimi kanatırcasına
Gelmeyeceksin ya onuda biliyorum

Sana çıkan her sokağın yolunu değiştiriyorum
Kaldırımlarda simit kırıntısı hatıraların var
Ayaklarımın bağı çözülüyor yürüyemiyorum
Gözlerimi dizlerime döküyorum

Mevsimler geçiyor sen gelmiyorsun
Göğü öksüz bıraktın mevsimleri yetim
İncirler çiçek açtı bilmiyorsun
Sensizlik nimet değil bilesin

Belki birgün ler ölüp ölüp diriliyor
Vuslat merhametsiz kadar uzaklarda
Şiirlerde ne umutlar deliriyor
Sen senden başkasını bilmiyorsun

Yarın aynı yokluğuna merhaba diyeceğim
Beyaz kağıtlar paramparça olacak
Her sözcüğü hasretine feda edeceğim
Ama sen yinede gelmeyeceksin

Birileri ahvalime acıyarak bakacak
Umruma değmeyecek bakışları
Bazıları seni bir kibritle yakacak
Önce ben elimi atacağım
Ama sen senden sonrasını bilmeyeceksin