Ucu kırık bir kalemle yazı yazmak gibiydi seni sevmek,
Bembeyaz bir kağıdı, silik yazılarla doldurup
Geriye kalan kalemin hiçbir işe yarayamayacağını düşünmemek...
Sen o ucu kırık kalemdin
Ben ise bembeyaz bir sayfa.
Senin silik yazıların değdi üzerime,
Önce ruhuma dokundu,
Sonra hayatıma...
Yazdığın yazıları okumaya çalışırdım hep
Söylediğin şarkıları anlamaya,
Kurduğun cümleleri hafızama kazımaya çalışırdım.
Şimdi geriye dönüp baktığımda,
Daha net görüyorum bazı şeyleri.
Ne sen bana o kinayeli cümleleri söyleyen insandın,
Ne de ben o şarkıları dinleyip duygularına prangalar vuran kadındım...
Her şey yalandan ibaretmiş,
Öyle olur ya genelde,
Oldu dersin olmaz,
Sağlam dersin çürük çıkar,
Seviyor dersin terkeder
Yaşıyorum deyip ertesi gün acıdan ölürsün.
Hayat işte;
Bugününü mutlu yaşatıp seni gökyüzüne çıkartır,
Yarınını ise çıkardığı yerden aşağı fırlatır,
Sen ise hayatla kendin arasında yarattığın o boşlukta intihar edersin...