Maneviyat mevsimi, geldi mübarek aylar
Rahmet sağanağından mümine düşer paylar

Her biri nurdan halka: Recep, Şaban, Ramazan…
Gönüllerde basiret, ihlas, feraset, mizan…

Hizaya gelir kulun gözü, kulağı, dili…
Geceyi aydınlatır ruhumuzun kandili

Soluklanır müminler cennetin kokusunu
İman nuruyla bezer ruhunun dokusunu

Recep’te tohum eker, Şaban gelince sular
Ayların hasat vakti, Ramazan’ı muştular

Bu zaman diliminde saadete erilir
Nübüvvet bahçesinden iri güller derilir

İmtihan âleminde kul belâyla sınanır
Belâya isyan eden Hakk katında kınanır

Regaib, Miraç, Berat; Kadir af gecesidir
Kelime-i şehadet, kurtuluş hecesidir

Her bir kandil gecesi, karanlığa nur saçar
Yaradan, kullarına rahmet kapısı açar

Ruhumuzu doyurur maneviyat sofrası
Üç Ay’ı fırsat bilir mümin kulların hası

Muhasebe yapar kul, nefsiyle hesaplaşır
Selamet sahiline amellerini taşır

Kul duymazlıktan gelmez ilahî azarları
İdrake nüfuz eyler basiret nazarları

Ne kötü sığınaktır, nâr-ı cehim, azana…
Recep’le Şaban ay’ı müjdedir Ramazan’a

Tefekkür ikliminde ruhlar kıyama durur
Kalpler arınır kirden; silinir kibir, gurur…

Tövbe istiğfar ile cilalanır özümüz
Rahman’ın huzuruna akça çıkar yüzümüz…


M. NİHAT MALKOÇ