Derman değil kelimeler, derman değil avunmak,
İçimdeki fırtınaya bir çare yok susmak.
Kimse bilmez sırtımda taşıdığım yükü,
Kimse görmez geceyle dövüştüğüm uykuyu.

Bir yudum huzur verseler, yeter bana,
Bir çift sıcak söz yeter bu yaraya.
Ama nerede, kime anlatayım halimi?
Her kapı çalınca dönüp giden umudumu...

Ağlamak istiyorum, dökülsün içimdeki taş,
Gözümden akan yaşla yıkansın bu baş.
sormayın neden?
Bir damla düşse toprağa, bin fidan yeşerir,
Belki benim çorak gönlüm de çiçek açar

Sessizce ağlamak istiyorum bu gece
Kimse duymasın, kimse sormasın
Yastığım ıslanıınceye,ağlamak istiyorum
Sabah olunca yine gülümserim insanlara
Ama şimdi izin verin... sadece insan olayım

Ağlamak istiyorum, çünkü insanım ben
Çelikten değil, camdan değil kalbim
Kırılır, sızlar, kanar ,Ve bazen... sadece ağlar.

Ağla ki hafiflesin omuzlarındaki dağ,
Her damla yaşla biraz eksilsin bu ızdırap.
Kim “güçlü ol” derse, de ki: “Güçlüydüm yeter,
Bugün kırılganken bile ayaktayım meğer.”

Sabahın ilk ışığı düşer kirpiklerine,
Dün ağlayan gözler bugüne inat güler.
Çünkü insan olmak budur işte aşkım,
Düşüp kalkmak, kanayıp yine sevmektir.

Ağlamak istiyorum, insanım ben de sonuçta,
Çelikten değil kalbim, kırılır her fırtınada.
Bir gece ağlayayım da, sabah tertemiz uyanayım,
Yaşlarım kuruyunca yine ben olayım.

Sessizce ağla bu gece, kimse duymasın adını,
Gözyaşın şahidim olsun, derdinin yarısını.
Yarın doğar güneş yine, sen de doğarsın küllerinden,
Çünkü yıkılan değil, ağlayıp kalkan kazanır elbet

Yaşar yön Almanya