. . .
Gün yirmidort saat kosturdugum o sokak
Seni arıyordum seni , özlediğim gözlerini
Umudum kesik ,uzaklara tutsaktim
İçimde delice çarpan yürek yarım
Yürüdükçe acıları duydum içimde
İsyan ettim artık şu durmadan
Yağan yağmura ,esen ruzgara
Gri gökyüzüne isyan ettim

Güneş ne zaman süzüldü dağların ardına
Hala seni bulabilmek umudu
Yasatiyordu beni inadına
Sonra arapsaçı gibi dolaştı,dolaştı şehir
Biliyormusun ; mutlu olmamı istediğin
O sokakta ,ben kendimi yitirdim

Şu kursini gecelerde seni düşünmek yok mu
Kahrolası su ayrilikla ,ayriligimla
Seni düşünmek
Kabuslar içinde geciyor gecelerim
Uykularım yarım yamalak
Öyle uzağım ki şimdi senden
Kilometrelerce ötelerde bitkinim
Çaresiz gelemem ; tutsagiz her ikimizde
Karanlık gecelere
Sen bilmezsin desem de ayrılığı
Ayrılıkların en yamani sende, bende

Anlayabilseydik bu günleri ,bilseydik
Giderdik seninle ikimiz de
Kafdaginin ardına
Belki masallarda yaşamak
Daha mutlu ederdi ikimizi
Nereden bileceksin bize
Yasakları yazan kalemi

Anlayamazsın ayrılığı yaşayan yuregini
Sensiz bir gece yaşamak
Bin gece ölmek demektir
Bilsen bu kaçıncı bekleyistir

Kimse bilmiyordu sana olan
Sevgimi , ayrılığının yakan ateşini
Ağlıyorum yalnız, anılar ağlıyor
Ve sana yazılmış
Şiirlerim ağlıyor
Gel / sen
Bitecek isyanlarim
*


Günay Koçak. Berlin