Kulakları sağır ediyor feryadım.
Avazım çıktığı kadar bağırıyorum.
Dönüp bakmıyorlar.
Üzülüyorum duyarsız mı diye insanlar.
Öğrendim ki hepsi sağırmış.

Bir olmuş zalimler yürüyorlar üstüme.
Kiminin elinde bıçak, kiminde silah.
Yara bere içinde yerlerdeyim.
Üzülüyorum duyarsız mı diye insanlar.
Öğrendim ki hepsi körümüş.

Yazıyorum derdimi dağa taşa.
Gazeteye, dergiye, kağıda.
Duygularımı döküyorum ağıda.
Üzülüyorum okumuyorlar mı diye.
Öğrendim ki hepsi cahilmiş.

Sokak sokak, cadde cadde dolandım
Kocaman bir ateş yaktım.
Kilise havra cami dolaştım .
Üzülüyorum vicdanlara ulaşamadım diye
Öğrendim ki hepsi vicdansızmış.

Dört din, yüzlerce dilde anlattım.
Kadına, erkeğe, gence, yaşlıya ulaştım.
Yedi bölge, seksen bir ilde yaşadım.
Üzülüyorum tek millet değil miyiz diye.
Öğrendim ki herşey sadece sözde imiş.

Derdimi hakime, savcıya söyledim.
Gördüğüm ekabirleri eyledim.
Garip Şenol ben onları alim belledim.
Hece hece derdimi derledim.
Öğrendim ki urba içindeki insan değilmiş.