Sonbahar geldi sokaklarıma
Son baharınmış meğer anladım
Hazan rengi umutları da süslerken
Hazanım soldurdun bu mevsimimde
Bilemedim dünde saklı umudu
Sırıtırken Sonbahar penceremde
İçinde ne sırlar saklarken de

Ağaçları hüzün sarıyor gök ağlamaklı
Sihirli bir mevsime dönüyor hazan
Duygularım çağırırda erguvan akşamlar
Söylüyordu hüzzamdan Sonbahar rüzgarları

Yüreğinde alevlenen renkler vardı
Ağaçlar üzgünken, açardı Sonbahar gülü
Yitirirken kendimi sokakların koynunda
Şarkıların nağmelerinde ,dinlerim sesini

Bir Sonbahar sancısı çöker yüreğime
Sürgün güvercin bekler yalnız ve öksüz
Şu saçakları yıkılmış duvarının dibinde
Kurumuş dallarda arar da bulamaz yuvasını
Yitirmiş kendini düşlerin en derininde

Bir oda ; oda da lambalar isler içinde
Bekler hüzün yürekler öylece hülyalı
Ay ışığı vuran pencereler kapalı
Cırcır böcekleri geceye konser verirken
Hüzünlü yüreğin sevi şiirleri yerine
Ayrılığının bestelerini yazdılar

Postacıdan mektup bekler dururken
Zarflar dizildi kapılara karışık
Açıldı tek tek yaprakları mektubun
Gözyaşından dilekleri okudu
Bir Sonbahar şarkısıydı
Bu hazan da yokluğunun bestesi
*

Günay Koçak 21.11.2022