1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
321
Okunma
konuşuyor insanlar susuyor insanlar
aynı görüntüyü tekrar
masum bir çocuğun tenine değer gibi
sarıyor gri elleriyle
dönüşü mümkün olmayan saatler
uzak sıradağların ardında bir güneş
sanki her gün geçtiği yörüngesinden
usanmış gibi dönüyor kendine
yani bu yaşlı dünyanın rengine
ben ki şimdi nereye baksam
mavi kuşlar görüyorum hep
bir arkaik gölge olup
kaplıyorum her yeri
yani uzaklara
kentin alprazolam alan fahişeleriyle birlikte
uzaklara gidiyorum
orada herkes kendi suretindedir
ay orada mavidir
denizdir
suskundur
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz