Beni sessizlik içinde
Duvarlarla baş başa bırakıp gittin ya
Daha ne denebilir ki sana
Ne acı kaldı içimde ne de hüzün
Suskunluk içinde duruyorum bugün
Tıpkı her gün olduğu gibi...
Elimdeki kalemi kaldıracak cesaret bulamıyorum kendimde
Ama oturmuş şiir yazıyorum işte bu saf halimle
Gözkapaklarım çığlık atıyor,doyamadan yaşlara
Seni benden alanlar
Şimdi çekinmeden usulca yapışıyor yanına
Miskinlik dizboyu tutuştu koynuma
"Elveda"dediğin gün suskunluk yapıştı yakama
Konuşmayı çok denedim ama beceremedim
Yollarım bomboş olduğu halde
Bir adım bile öteye gidemedim
Ben gökyüzüne bakıyorum gökyüzü bana
İkimizde konuşmadan anlaşıyoruz
Ölmüş olmamıza rağmen genede yaşıyoruz
Bir fotoğraf önceden bir diyar öteden
Ağlasak bile bir tebessüm akardı yüzümüzden
Artık sevinç hayal gülünç rüya oldu
Ne anlamı kaldı bu dizelerin
Ne sabahı vardır bu gecelerin
Sırılsıklam emanetimdir bu şiir
Çaresiz bekleyenlerin...