Zaman ilmek ilmek geçti gönül telimden,
Dur demeye gücüm yok bir şey gelmez elimden.

Küçüktüm henüz; hep yol uzun deyip durdular
Büyüdüm; ne arayıp ne de bir gün sordular.

On beşinde düşersin, baharın kucağına,
Sonra baba olursun, kış düşer ocağına.

Hayat dersin adına, koşarsın ardı sıra,
Akla gelmez nedense; ne Sina nede Hira.

Şöyle dönüp ardına bakarsın geçmiş zaman,
Keşkelerin tükenmez, dönmeye yoktur güman.

Küheylan nidaların, ilham olmaz derine,
Yarım kalır sualler, cevap gelmez birine,

Feryatsız güne kızma, susmak kâr etmez dile,
Dokunmuşlar bir kere, durmak bilmeyen zile.

Geçtik mi? Bilemem ki dünya denen mizandan,
Haber almak zor iştir, katmer katmer yazandan.

Ömür geçip gitmekte, belki meçhule sefer,
Kutlu dava uğrunda, şehit olur her nefer.

Gel kendine uyan bak, uzun yol büyük yalan,
Ağladın, güldün, öldün, budur elde tek kalan.

Aşık Firgatli(Erdal Ebem)