Bir mevsim bitiyor sanki içimde,
Sonbaharın hüzünlü yağmurları ile birlikte.


Sanki ruhum,
Sararıp dökülen yapraklarıyla,
Ağaçların çıplak yalnızlığında,
Sonbaharın hüznünü bir yorgan gibi çekiyor,
Sensiz gecelerimin,yalnızlığının üstüne.


Yoksa,düş mü idi yaşananlar,
Bu aşk,bu sevda ?

Yoksa hayal mi idi gözlerin?
Hep benimle idi,hep yanımda.

Yoksa serap mı idi ?
İsmin yazılıydı kalbimin duvarlarında.

Özlemler birikti yıllarca.
Acı hasretler kavurdu ruhumu.
Bekledim hep,bitmeyen umutlarla,
Sonu,belki vuslat olurdu.


Ama işte,
Çırıl çıplak soyundu şimdi ruhum,
Acı,hasret,özlem ve hüzün.
Senden geriye kalan ne varsa,
Hepsi şimdi benimle.


Yalnızca benmişim,bu sevdayla tutuşan.
Benmişim yalnızca,duvarlara konuşan.
Bunu bir ben bildim,
Bir de,gece ayazında,soğuk duvarlar.


Anladım ki sevda,aşk,
Ruhunda biriken ızdırap ateşinde
Alev alev yanmak’mış.


Bunu bir ben anladım,
Birde göz pınarlarımda biriken
Yağmur yüklü bulutlar.


Anladım ki sevda,aşk,
Hasret’lere,özlem’lere alışmakmış.


Anladım ki sevda,aşk,
Kendi cehennemine odun atmakmış.


*
Tuğal KÖSEMEN
13.Ekim.2022