Işıklarım kapalı, Ruhumda bir karanlık
Nefesim soğuk ,yüreğim soğuk
Herşey ne kadar zordu
Zordu ben olmak...!

Gemiyi kullanan ben dim artık
Kaçak bir yolcuda değildim hani
Ne bir dalgaya nede bir fırtınaya
ihtiyacım yoktu,
Herkes gidiyordu
Ben artık geri dönüyordum seferimden

Mesleğimi sorana terziyim diyordum
Biliyordum sökük lük yüreğinde idi insanların,
Ben yırtılmış gömleği dikiyordum
Onlarda görünmeyen acılarını kapatıyordu
İzi kalmış, çizik almış
Sökükler büyük oluyordu
Derin iç çeken kumaşları
Elime aldığımda
Kendi hikâyesini anlatıyor du bana...

Akşam olmuştu, ayaklarım benden hesap soruyordu artık,
Haydi terzi söndür ışıkları
Ütüler kızgın suyu tükenmiş
Kaynaya kaynaya sabır tükenmiş

Ağlayan bir elbise girdi içeri
Askısı düşmüş
Omuzları eğri
Yakışmıyor giydiği üzerine besbelli
Kalbinde incinmiş huysuz bir Leyla
Mecnuna küsmüş kırılmış bu sevda

Velhasıl dostum bugünde sırtımızdan vurulduk,
İyilik maskesi giymiş kötülük
Sen iyim de geç karşı tarafa
Otur yalnızlık köşküne
Kim kaldırabilir seni yerinden
Dili bıçak olanın
Yarası olmuyor
O bıçak saplanınca
Kabukta bağlamıyor

Aklım hep konuşuyor
Bir tek ben duyuyorum
Sustum çıplak akılları dinliyorum

Yüreğim kaptan oldu olalı
Her limanda durmuyorum artık
Kiminin sahili kirli
Kiminin edebi
Bu cehennemde durmaz bu bedevî



Ayşe caniberk
Gümüş kalpler