rosa maria,,

on iki yıl on iki gül bir demet gül
bu gece kırık yüreğimin koltuk değneği
olacaksın
gül kökünde dallanmış on iki yıl ardından

seninle ayazımda hala kalbim çarpıyor
mazi geride kalıyor ve sevimliliğin
çalı radyosundan sohbetler gürlerken
karın en görkemli kristalleri yağarken

on iki yıl ve on iki gül bir demet gül
on iki burç on iki mevsim on iki şiir
kalbim bir atış poligonunu ve on iki ok
ve övünme kupalarına şan katıyorsun


ayakta protesto ediyorum ayaktayım
çok güzel uyuyordu gözlerinin şavkı
bir gül bahçesinde ağlarken güneşimiz
özünde aşk yaşadım seninle ve sensiz



uğruna bir çok gül savurdum bahçelerde
ve mezarlardaki sabrımla
eğitimli simsiyah gülleri savurdum
umudumun gölgeleriyle filizlen diye

ebediyen tarafında olurdum
ve güzel anların rehin alınmasında
nasıl kırmızı halılar serdiysem yollarına

on iki yıl beklediğim gibi
nasıl uykularımda filizlenen güzellik
zaman boyunca bahsettiğim sen
ve damarlarındaki buza
rağmen aşık olmuşsam

darağacımı hiçbir çiy tatlandıramaz
ruhum kemik yaprakları gibi
rüzgarda savrulan
pişmanlıklarımla melodik nota
varlığımın sensizliği kendini yakması gibi


rüzgar bir düzine kızıl güneş gibi iken
hatıralarımla kavgalıyım kan revan
yurdumun bazen enflasyonla bazen
ekonomisiyle hesaplaşması gibiyim


ve göz alıcı belirsizliklerin anıt korumasında
çıplak elle sessizce dikenlerine dokunuyorum
söyle yine açar mısın
bir demet veya o iki gül mevsiminde


varoluşuma gel mezarlık üstündeki
dar bahçeler çiçeklenmeden
nefesime ölüm meleği çökmeden gel
sonsuzluk saati vuruncaya kadar gel…