Aşkın dergahına girdim sırtımda hırka dilimde eyvallah ile
Ne gelirse yardan diyerek ser verdim çilehanedeki divane olmuş dervişe
Firavunun sırrına vakıf oldum, Musa’nın asasını kırarak
Kızıldeniz’i ikiye bölerken gördüm hakikatin ben’liğini.
O’nu zikretmek değil O olmayı bil’mekmiş tüm mesele.
Nasibinde bilmek olan ile
Halil İbrahim bereketi olanın gönlüne demirlemiş
Nuh’un gemisinden havalanan
Zümrüd-ü Anka kuşu oluyor
evvele iman etmeyen hallerim
Bedenimin ruhumla halvetine şahitlik ediyor Azrail
Nefsi şad olsun diye sela veriyor minareden uçan güvercin
Eyvallah diyor postunu kapıya sarmış oturan
Annem sesleniyor dağların kar tutmuş zirvesinden "seni seviyorum oğul"
Babam kavalın notlarına diziyor bütün ayrılık türkülerini
Nemrut kim ola ki hasretin karşısında diyerek
Zikir çekiyor ibrahim
Kurban edilen koçun kanında biliyor
Gözlerinin ödenmemiş diyetini
Kutsal kitaplar iniyor
Semaha duran ehl-i İNSAN’a
Ali’den Veli’den Muhammed’ten değil
Hak’tan geçiyor Aşk’ın yolu diyerek yıkıyor sırat köprüsünü Ebabil kuşu
Gökyüzünde cehennemi yakıyor pirinden ikrar alamamış kırklar meclisi
Cem’e özünün damlasını damlatıypr hünkar
kızılcık şerbetini içip dara duruyor Yunus
Uslanmam diyor yarin yüzünü görmeyen Mecnun
Çölde bir tufan koparıyor İsrafil dönüyor eteğinde İsa "sev" ey şah’ım benle geleni
Denizden balık çıkarıp insana nimet olarak veriyor Poseidon ve ateşi avucunda taşıyor Hades
Kardır kıştır kıyamettir kıyma gözümün nuruna deyip aman diliyor, şükürlerini ateşe hediye eden Zerdüşt
İsmail kesiyor bıçağın sırtında saçının son telini
Yapma diye iniyor can havli ile İbrahim
Aman çekiyor en uzun, en derin ve en içli haliyle Kul Nesimi
Teninden doğuyor tekrar ruhum
Secde ediyor kendi yaratılışında zuhur eden gülüşüne.
Hey hak... Şimdi el pençe durup aşk olma vaktidir.
Eyvallah Eyvallah’ıma...