Ne zaman tutsam ellerini ellerimle,
İşte o zaman tutundum yaşama.
Çok şey beklemiyorum senden,
Biraz gözlerin biraz sen ve biraz sevgin.

O birazlar bir bütün oldu içimde,
Yarattı bir serdar’ı avuçlarına.
İçim içimi yerken her dakika,
Yanımda uyurken özledim seni ben.

Her geçen zaman biraz daha,
Sen oldum, seninle oldum ben.
Sensizlik geldiğinde aklımın ucuna,
Aklımın tüm gücüyle ruhumu boğudum.

Aklımın kenarı demişken hatırladım,
Sensiz geçen onca yıl nasıl yaşadım?
Yaşadım ama her yaşımda on yaşlandım,
Daha seni tanımdan sana aşıktım.

Şimdi ellerin ellerimin üzerinde durur,
Sen daya sırtını bana tenin mezar olur.
Yanımda, koynumda öylece uyusanda,
Yinede özlemin, kokun burnumda tüter.

Aynı şehirde, aynı evde, aynı odada.
Sen ruhuma ayna olmuş olsa da,
Hatta gözlerin, tenin, ruhun ben olsam da,
Yinede ben doyamam muhabbetine ve sana.