Bir önceki şiir KUL BU!.. 1’de “KUL!” dedim ise de, herkesi içine almaz. Daha doğrusu, herkes bu kapsamın içine kendi isteği ile de girmez, giremez. Kendisini orada göremez. Çünkü; KUL’luk, yalnız Allah (C.C.) için yapılmaz. Şeyta’ndan, nefise; paradan, servete: kadından, şehvete.. bir çok akılsız kişinin yaşadığı, nice aşağılık derecedeki kul’luklar da vardır.
Ya! Siz de, kendinizi; "kimin kulu?.." olduğunuz hakkında, hiç test ettiniz mi?
YA! Siz neyin veya kimin kulusunuz?!!! Bu soruyu, kendi kendinize ve samimiyetle sorarak.. acaba ne der ve kendinize ne cevap verirdiniz?

K U L B U ! . . (2)

ŞİİR NO; 148 * 04-01-2009

Kul, mal toplamakla doymaz,
Umduklarını, bulamaz;
Ah!. Vah!. ile geçer hayat,
Ahirete, hazırlanmaz...

Var’ların, farkına varmaz,
Verdiği sözlerde, durmaz;
Yol bir. O birliğe uymaz,
Günahı, yanına kalmaz...

Helâli, harâmı bilmez,
Garibin, yüzüne gülmez;
Dünya batsa da.. üzülmez,
Her haltı yer de, gamm yemez...

Salâvat, ağzına almaz,
Sülale boyu, bî-namaz;
Peygambere de, inanmaz,
Rabb’ini bile, tanımaz...

Yaşarken idrak edemez,
Zevk, dört köşe, zaman yetmez;
Doğru sözleri, hazmetmez,
“Kul bu, hiç bir şey.. kâr etmez...”

12-02-2008/SAAT: 04:30/Konak-İZMİR.
Mürsel Münevveroğlu ([email protected])