Geceyi üstüme devirip, çekilsinler yanımdan,
Hiç olmayanlar, olmamışlar ve olmayacaklar...
Ben, uykularımda kendimi boğazlayıp atayım bir kenara,
Sormasınlar,
Aşkı bilmiyorum,
Yanaklarımı şamarlayıp uzaklaşan zaman,
Şehirlere yabancıyım,
Adımlarımı ezberleyen sokaklara,
Ve tebessümden haberdar dudaklara,
Kucaklaştıkça,
Kurcaladıkça daha derin dehlizlere açılıyor kapılarım.
Aynı bitkin, aynı soğuk bir bedenden, buruk kelimeler,
Kasvetli, buğulu gözlerimin unuttuğu renkler,
Hiç mi yoktu geleceğime aralanmış bir perde,
Hep mi hüküm sürer umutsuzluk, üzüntüler içeride,
Hayallerin ömür boyu mahkûmiyeti,
Sadece acıyı taşıyan şu ruhumda,
Ölümlerin, kayıpların, terk edilişin mevcudiyeti,
Süslü, yapmacık, gerçekten yoksun tavırlarım,
Varlığından şüphe ettiğim yegâne parçam;
Hep mi karanlıksın be gönlüm?