Yalnızlığın bağrında
Yosun tutmuş taş gibi dalgaları beklerken
Binlerce kez kıyılarda ölümle pençeleşirken
Yine de direndim
Gecenin kan donduran ayazlarına
Fırtınalara, boranlara,
Ama...
Tükendim
Bir umut kalmadı senden
Sensizlikte bin parçaya bölündüm

Yüreğim hüznün çarkın da
Parçalanırken lime lime
Hayalin bile düşmüyor gönlüme
Yağmur damlası değmiyor göz bebeklerime
Şimdi içimde bütün umutlarım yıkık harabe
Hayret ediyorum
Sen varken...
Yüreğim esirken yüreğine
Ölüm nasılda sinmiş içime


Ayaz gecelerin sabahında
Ölümü bekleyen hasta gibi
Esaretin son bulmasını dilemek
Var ya
Var ya..
Sensiz zindanlarda ışıksız
Umutsuz prangalarda
Sensiz ölümü dilenmek

Artık Sensiz..
Göçmen kuşların kanatlarına takılı umutlarım
Kim bilir hangi bahara,
Hangi çöle bırakacak hayallerimi
Hangi uçurumdan atıp
Kim bilir..
Kim bilir nasıl öldürecek sensizliğimi


Ah.. Sensiz
Hüznün kollarındayım
Hazan düşmüş dallarıma
Köklerim sökülüyor topraktan
Dökülüyor yapraklarım
Unuttum papatyaların beyazlığını
Gülşen de çiçeklerin kokusunu
Kor düştü avuçlarıma
Göz yaşlarımda sen yoksun ..
Sensiz
Sensiz yüreğim nefesliyor ölümün kokusunu..

Ah.. Sensiz
Dualarım sustu...
Kor düştü avuçlarıma...


Mehmet ÖZTÜRK
Parkbeni