Müzik vakittir!

Ve

Hiçbir vaktin

İlk ve son diye bir yaratılışı olmamıştı...

Hiçbir hikaye tamamlanmamıştı.

Sorun yarım bırakılmakta değildi

Mühim olan aralarda biyerde doğru bir şekilde kaybolmaktı

En zor olanı buydu belkide kaderde

Çünkü var olmayı herkes başardı

Her fani

Ya kaybolmayı!

Sınır çizenler olacaktı bu mutlakiyette elbet

Elde BEYAZ bir tebeşir misali

Meta edenler randımanlı duygularını...

Devinimi sevmeyenler suçlayacaktı acımasızca

İşleyişine uymayan her nevarsa ederde

Yinede

Doğum onlar adına gün ışı gibi saf bir başlangıçken

Ölüm iç karartan bir son olamazdı!

Anılar hiç böylesi bir çöplüğe layık olur muydu? Sahi

Acıların ne anlamı kalırdı ozaman

Mutlu bir tebessümün verdiği hazzı

Neden yaşamıştı ki o vakitlerde!

Diline kuşanan sözcüklerin arkasına nasıl da saklanırdı insan!

Kaybolmayı asla hak görmüyordu kendine

Yediremiyordu küçük ihsanı

Görünür kılınmaktı dinmeyen arzusu

Hiç bitmeyen meraklı sahte gözlerde

Bitemezdi asla

Çalınması gerekti değeri daima

Hoş melodilerle

Bu yüzdendi

Azar azar yaş aldı ömür elden

Bir göz açıp kapayana kadar bedelini...

Ne doğum iyi bir başlangıçtı ne ölüm acı bir son!

Anlam ise tüm çıplaklığıyla aralarda biyerde...

Koskoca şehirlerde bazen

Ücra köşelerde

Yığılmalarında ışıkların/tozların/vurgunların

Terkedişlerinde...

Bir aşkın hükmedişinde yüreğine

Saklanan avcunun farkedilişlerinde

Sığmıyordu yaşamak

Söylenemiyordu bu denli sözler

Bu şarkılar

Kağıtlara sığmıyordu bu resimler

Birikenlerin tartısına erilmiyordu

Dirilmiyordu bir aynısı

Herkesi farklı kılanın tabirine mahsur kılınmıyordu

Belki buyüzden

Büyük büyük açmayı başaramıyordu papatyalar!

Ne geç kalan geç kalırdı bu bedende

Ne mahsur kalan esir!

Kaçmayı denemeyen korkak mıydı oysaki?

Ya varan başarmışmıydı tüm asiliğiyle o muhteşem zirveye çıkmayı!

...



İlk ve son diye birşey yoktur!

İlki yoktu mesela baharın

Sonu yoktu!

Ne ilki yaşandı sevdanın ne sonu

Her ilk kendine mahsustu her son gibi

Lakin yinede

İlke ve sona muhtaç kalan insan olmuştur.

Mola vermeyi kendine vücut bulmuştu

Direnemiyordu zamana

Renkler ki soluyordu çabuk

Dünya ki dönüyordu hızlı

Kırışıyordu ansızın alın

Çatışıyordu sürgün sözlere

Silinmeyi satır satır

Kaliteli bir silgi misali

Nasılda hoş görürdü bendine

Yoksa nasıl unuturdu

Kim olurdu  o kadar sabırlı ve zeki

Kim taşırdı pas hayatın zerrelerce yükünü

Ve Yarışırdı tümüyle İlahlan

Yüce dinin peygamberi bile ermek istemişken arşa

Kaybolmalar artık o kadarda yavan gelmezdi hayatı başka telden çalanlara...