yaşadık ve tükettik
oysa daha dün baslamıs gibiydik
bunca söz bunca yazı ve bunca ses
kiminin hakkı verildi harcanırken
kiminin üzerinde bile durmadık
geçti diyorsun ya simdi
onada eyvallah

cok sevdik belki de
cok canımız yandı
sakladık agır kanamalı yaralarımızı
anlatamadık
bir sure sonra vazgectik yazmaya calısmaktan
susuyorduk
sürekli digerimiz konussun isterken
bir sorumlu arıyorduk belkide
gidecek bir baska düş
önce sesimzi kaybettik
susuyorduk durmadan
cunku söylenen her kelime daha derine batıyordu
nasıl ki sakındıkca üstüne geliyordu
korktukca aklımızdakinden
basımıza geliyordu
yoruldum artık diyorsun ya
onada eyvallah...

son bir hevesle dokunuyorduk birbirimize
zorlama bir sevdaya yüklüyorduk ertelediklerimizi
bir süre sonra tatminden ötesi gelmiyordu elimizden
tenimizdeki yangınları sondurme telasları
ayrılırken sarılıp öpüşme anları
cafe köselerindeki susma zamanları
telefonun diger ucundan hesaplasmalar izliyordu sonra
yetmiyordu cunku
bin kilometrelik bir mesafeden
birbirine tutunmaya calısan iki sevgiliydik biz
artık sevmiyorum diyorsun ya
onada eyvallah