Ben bir fırıncıyım ekmek yaparım,
Vardiyam gecedir gündüz yatarım,
Çıraklık devrem olmadı kendi çapımda ustayım.
Bir dört duvarım var,içinde birkaç eşyam ve yatağım,
Hiç lambamı yakmam aydınlatır sağolsun birazcık ayım,
Yankılanan türkülerle işde benim dükkanım..
Duygular unum,kelimeler tuzum,gözyaşı ise suyum..
İşte bunları sabaha kadar yoğururum..

Zaman geçer,ates tutar,hamurumu atarım.
Yankılanan türkülerdir işte benim yoldaşım..

Tadanlar pek beğenmez derler ki tad acı,
Yine dengeleyemedim,suyu undan fazla kaçtı!
Ama elden ne gelir suçlu olan gözyaşı,
Yorumlayanlar da bilmezler ki depo suyla doldu taştı!

Güneş doğar gün başlar,etrafımda insanlar...

İnsanlardan utanırım ben,hemen veremem ekmeğimi,
Hem utanmasamda sevmem sıcak sıcak yedirmeyi.

Bıraksınlar onlar tadmasınlar,umursamayıp bir kenarda unutsunlar.
Haftalar geçsede oradan kaldırmasınlar...
Tadına yorum yapmasınlar,
Kızmayın bana ama poşetleyıp çöpe atsınlar,
Belediye çalısanları şehrin çöplüğüne bıraksınlar.
İşte benim ekmeğimin tadına ordakiler baksınlar!
Kızmayın bana ama sadece onlar tadsınlar,
Yorum yapılacaksa da onlar yapsınlar..
Çünkü benim ekmeğimden gecelerce ağlayanlar,
Çünkü benim ekmeğimden uykusuz kalanlar,
Çünkü benim ekmeğimde onlar kendi damak tadını bulurlar.
Çünkü sadece onlar suyu fazla kaçan ekmeğin değerini anlarlar!

E.GÖK